W Ołtarzewie, w Wyższym Seminarium Duchownym SAC, dobiegło końca IV Pallotyńskie Spotkanie Młodych. Deszczowe piątkowe przedpołudnie ani trochę nie umniejszyło zapału setek serc młodych ludzi, którzy postanowili razem spędzić ostatni wakacyjny weekend. W Ołtarzewie już po raz czwarty zebrali się młodzi z całej Polski (i nie tylko). W tym roku na różne sposoby przyglądamy się hasłu „Kocham”. Pomaga nam w tym w każdym punkcie program Spotkania: począwszy od hymnu spotkania aż po wspaniałe wieczorne koncerty i nabożeństwo.

Św. Wincentego Pallottiego w Rzymie można spotkać na każdym kroku. Wystarczy nieoceniony ksiądz Zenon i butelka zimnej wody. Skoro więc wszystko to mamy nieustannie pod ręką, Roma staje przed nami codziennie  otworem.  Zaczęliśmy od krótkich spacerów i bliskich spotkań z rzymskimi kieszonkowcami. Nie poddając się jednak, biorąc po minimum dwa prysznice dziennie i opatrując pierwsze bąble, odciski i naderwane ścięgna,  szukaliśmy Świętego Wincentego dalej, oddalając się bardziej od magicznego domu sióstr Pallottynek Rzymskich, gdzie gościmy.

Dziękuję bardzo za przywilej podzielenia się z Wami refleksją  o św. Wincentym.   

Kilku biografów piszących o św. Wincentym Pallottim podkreśla jego wielorakie apostolskie zaangażowanie w Rzymie. Na Uniwersytecie Sapienza nauczał studentów, był poszukiwanym przez wielu seminarzystów kierownikiem duchowym. Widzimy go odwiedzającego więźniów i chorych w szpitalach, często posługującego tym, do których nikt nie chciał pójść. Dla dziewcząt znajdujących się w niebezpieczeństwie zatroszczył się o miejsce, gdzie znalazły dom oraz o siostry, które darzyły je miłością. Wiele godzin poświęcał na słuchanie spowiedzi, głosił rekolekcje i prowadził misje ludowe. Całe swoje życie poświęcił w służbie drugiemu człowiekowi.

Oczywiste więc jest, że osoba ludzka miała dla Pallottiego ogromną wartość i stanowiła centralny aspekt jego życia i apostolskiej działalności. U podstaw jego służby nie leżał szlachetny humanizm. Pallotti postrzegał osobę ludzką jako żyjącą ponad czasem i przestrzenią.

Wincenty Pallotti pozostaje nie tylko wielkim Świętym, ale „świętym na czasie”, gdyż pragnienia jego stały się dziś bardziej zrozumiałe, a jego świętość – bardziej pociągająca i godna naśladowania.

Nazywa się ono Stowarzyszeniem Apostolstwa Katolickiego nie dlatego, jakoby zamierzano przez to podkreślić, iż samo w sobie posiada Apostolstwo Katolickie, ale dlatego że wzywa wszystkich, zaprasza wszystkich, rozbudza gorliwość i miłość u wszystkich wiernych należących do każdego stanu, stanowiska i zawodu, by wszyscy z pokorą i miłością, ze czcią i religijnym szacunkiem odnosili się do Apostolstwa Katolickiego, które Jezus Chrystus ustanowił w swoim Kościele
(por. S. Vincenzo Pallotti, Opere complete [OOCC], pod red. ks. F. Moccia, I, 4-5).

Testament duchowy to sporządzony w formie listu tekst, który ksiądz Wincenty Pallotti napisał we wrześniu 1840 roku, przebywając w diecezji Osimo. „List” ten odnaleziony i otwarty zaraz po śmierci Pallottiego (22 stycznia 1850 r.), był od tamtego momentu przechowywany i traktowany jako Jego duchowy testament.

• Komentarz wprowadzający
• Tekst Testamentu

Ks. dr Mariusz Małkiewicz SAC, Dyr. Instytutu Pallottiego