Prowincja Chrystusa Króla

W Wieczerniku - Kiedy wiara przenosi góry…

Kiedy szliśmy na spotkanie z młodym diakonem ze Zgromadzenia Ojców Stygmatystów, żeby poznać jego drogę do kapłaństwa, dalecy byliśmy od wyobrażania sobie drogi „bojownika”, złożonej z uporu i wytrwałości, której opis wzruszył nas i jednocześnie zbudował. Żeby wiara mogła się umocnić, czasami napotyka na swojej drodze wiele przeszkód. Kiedy jednak nasze „TAK” jest prawdziwe i ma źródło w wezwaniu Boga skierowanym do naszych najgłębszych pokładów, to jest jak żywioł w nas, któremu nic nie może się oprzeć; żywioł wiary, która przenosi góry.

REDAKCJA „W WIECZERNIKU” (AC): Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Prosimy, aby Ksiądz przedstawił się naszym czytelnikom.

Ks. Matthieu: Nazywam się Matthieu Silue Abdoulaye. Pochodzę z muzułmańskiej rodziny. Jestem najstarszy z 15 dzieci; mam sześć sióstr i ośmiu braci.Urodziłem się w Koumbolikaha w departamencie Korhogo.

AC: Czy mógłby Ksiądz opisać nam przebieg swojej edukacji?

Ks. Matthieu: Po ukończeniu szkoły podstawowej przez krótki okres uczyłem się w Liceum w Boundiali. Następnie rozpocząłem naukę w liceum w Korhogo, gdzie osiedlili się moi rodzice. Maturę zdałem w Liceum Saint Joseph d’Abobo, gdzie chodziłem do ostatniej klasy. Po maturze wstąpiłem na UCAO (Katolicki Uniwersytet Afryki Zachodniej), gdzie przez dwa lata studiowałem filozofię. Spędziłem rok studiując duchowość w nowicjacie w Aboisso. Trzeci rok filozofii ukończyłem w Centrum Formacji Misyjnej w Abidżanie (CFMA).

AC: Pochodzi Ksiądz z rodziny muzułmańskiej, jaka była droga Księdza do chrześcijaństwa?

Ks. Matthieu: Nie było mi wcale łatwo stać się chrześcijaninem z dnia na dzień. Moja droga była długa, ale powiem, że Pan sprzyjał tej drodze udzielając mi łaski wytrwania. Wszystko zaczęło się od zaproszenia od przyjaciela, abym poszedł z nim do kościoła na sobotnią katechezę. W tym czasie chodziłem regularnie do meczetu. Zainteresowany poznaniem nieznanego mi dotychczas zjawiska katechezy poszedłem do kościoła. Tego dnia tematem katechezy była ofiara Abrahama. Taka sama historia znajduje się w Koranie, a ja bardzo dobrze ją znałem. Biała kobieta prowadząca wykład (mój przyjaciel powiedział, że nazywa się ją siostrą) zadała pytanie. Podniosłem rękę i odpowiedziałem. Siostrę zdziwiła moja dokładna odpowiedź, ponieważ byłem tam pierwszy raz. Pogratulowała mi i dla zachęty poczęstowała mnie cukierkiem, prosząc, żebym przyszedł następnym razem. W ten sposób poznam Kościół.

Moi rodzice zajmowali się handlem i w każdą sobotę, kiedy nie miałem lekcji, musiałem zawozić im na rowerze jedzenie. Po wyjściu z domu najpierw udawałem się na katechezę. Żeby wytłumaczyć potem rodzicom spóźnienie, wypuszczałem z roweru powietrze i cały drżący dawałem do zrozumienia, że pękła mi dętka. To nie trwało długo, ponieważ mój tata zauważył, że w każdą sobotę pękała mi dętka. Przeprowadził małe śledztwo i odkrył, że jeździłem do kościoła. Bardzo się zdenerwował i zakazał mi chodzenia tam, grożąc że wyrzuci mnie z domu.

AC: Sprzeciwił się Ksiądz władzy ojca?

Ks. Matthieu: Nie. Spotkałem się z księdzem z parafii i opowiedziałem o wszystkim. Napięcie było duże, więc poprosił mnie, żebym był cierpliwy i posłuchał ojca. Wyjaśnił, że jeśli Bóg chce mnie naprawdę wezwać, pokaże mi sposób w odpowiedniej chwili.

AC: Kiedy nadeszła ta chwila?

Ks. Matthieu: Pewnego dnia, widząc ucznia Liceum Nowożytnego w Boundiali w koszulce z nadrukiem antylopy, powiedziałem sobie: „Byłbym szczęśliwy, gdyby Bóg dał mi szansę uczęszczać do tego liceum!” Pan czekał już na mnie w tym budynku. W tym mieście opiekun, jakiego znaleźli dla mnie rodzice, był oczywiście muzułmaninem. Pomyślałem sobie, że w liceum będzie mi łatwiej zmylić czujność opiekuna. Uwierzył, że w każdą sobotę miałem dodatkowe lekcje, a ja korzystałem z tej okazji, żeby chodzić na katechezę. Dzięki temu 30 maja 1993 r. w Boundiali przyjąłem potajemnie chrzest. Moi rodzice i opiekun nic o tym nie wiedzieli. W czwartej klasie rodzice zażądali, żebym przeniósł się do nich do Korhogo. Tam, również w tajemnicy, przygotowałem się i przystąpiłem do sakramentu bierzmowania, który miał miejsce 15 czerwca 1995 r. w katedrze św. Jana Chrzciciela.

AC: Jak się narodziło powołanie i spotkanie z Księżmi Stygmatystami?

Ks. Matthieu: W pewnej chwili poczułem głębszą potrzebę poświęcenia się Bogu. Zwierzyłem się z tego pragnienia księdzu, u którego byłem na samym początku, a ten poprosił, żebym zapisał się do grupy powołaniowej. Pan postawił wówczas na mojej drodze ks. Aimé Malana Kablana z Kongregacji Świętych Stygmatów Jezusa. Żeby uwolnić się od rodzinnego przymusu, ostatnią klasę liceum ukończyłem w Liceum Saint Joseph d’Abobo w Abidżanie. W tym czasie poznałem lepiej ojców stygmatystów, ponieważ pozostawałem w ich wspólnocie podczas ferii świątecznych. Kiedy otrzymałem świadectwo maturalne, byłem już zdecydowany wstąpić do tego zgromadzenia. Ale moje kłopoty jeszcze się nie skończyły. Rodzice gwałtownie sprzeciwili się tej decyzji i zgromadzenie musiało kilkakrotnie wysyłać ks. Aimé Malana Kablana i innego księdza, zanim rodzice pozwolili mi pójść z Panem.

AC: Co dzisiaj czują rodzice?

Ks. Matthieu: Moją dewizę życiową zaczerpnąłem z Psalmu: „Wierność Pana we wszystkim, czego się podejmuje, Jego dobroć we wszystkim, co robi”. Przez całą moją drogę powołania mogłem obserwować, że Pan zachował we mnie wierność Jego miłości, nawet jeśli doświadczyłem chwil słabości i zniechęcenia. Jestem szczęśliwy mogąc dzisiaj stwierdzić, że moi rodzice szanują mój wybór i decyzję, bym został kapłanem Jezusa Chrystusa.

AC: Kim jest dla Księdza Jezus w tej chwili, po pokonaniu wszystkich przeszkód, żeby zostać najpierw Jego uczniem, a wkrótce sługą Jego Kościoła?

Ks. Matthieu: Trudno jest zdefiniować Jezusa. On sam określał siebie na wiele sposobów: Droga, Światło, Zmartwychwstanie, Życie itd. Jan Chrzciciel przedstawia Go jako Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata, a św. Piotr głosi, że to Mesjasz, Syn Boży. W intymnej relacji z Jezusem każdy z nas może dać swoją osobistą definicję. Dla mnie Jezus jest moim życiem, źródłem, istotą i sensem mojego istnienia.

AC: Jeśli dla Księdza Jezus jest życiem, czy byłby Ksiądz zdolny z taką samą determinacją, jaka charakteryzowała Księdza do tej pory, głosić Jezusa swoim rodzicom i rodzeństwu, którzy są muzułmanami, aby oni również weszli w to życie, którego tak bardzo Ksiądz szukał?

Ks. Matthieu: My, chrześcijanie, wszyscy jesteśmy misjonarzami i mamy za zadanie głosić Chrystusa światu. Ta misja jest jeszcze bardziej moją misją. Bóg wzywa, my jesteśmy tylko narzędziami w Jego ręku. Moja rodzina szanuje dzisiaj mój wybór, ja również szanuję jej wybór. Kiedy jestem w domu rodzinnym i nadchodzi czas modlitwy, a któryś z moich braci o tym zapomni, z szacunkiem mu o tym przypominam. Według mnie najlepszy sposób głoszenia im Jezusa nie polega na czynieniu tego słowami wersetów z Biblii, ale przez przykład mojego życia, które powinno mówić im o Jezusie.

AC: Jakimi cechami powinien odznaczać się kapłan?

Ks. Matthieu: Według mnie każdy ksiądz powinien odznaczać się pokorą i jeszcze raz pokorą, ponieważ Bóg ma w pogardzie pysznych, a wywyższa pokornych. Jezus, Syn Boży, zniżył się do naszego człowieczeństwa. Do cnoty pokory, która powinna być cechą każdego chrześcijanina, ksiądz powinien dodać posłuszeństwo. Jezus stał się posłuszny aż do śmierci, i to do śmierci na krzyżu. Kapłan, który nie rozumie znaczenia posłuszeństwa w hierarchii kościelnej, według mnie nic nie zrozumiał ze swojego kapłańskiego powołania.

AC: Co mógłby Ksiądz poradzić młodym ludziom szukającym swego powołania życiowego?

Ks. Matthieu: Niech się nie wahają, jeśli czują w sobie wezwanie. Dużą pomocą w rozeznawaniu swej drogi życiowej jest przynależność do grupy powołaniowej, gdzie lepiej można doświadczyć miłości i wierności Pana. Bóg nigdy nie zawodzi i ma sposoby, aby doprowadzić do końca nasze pragnienie służenia Mu, jeśli taka jest Jego wola.

AC: Co chciałby Ksiądz powiedzieć naszym czytelnikom?

Ks. Matthieu: Czuję wielką radość w Panu i chciałbym śpiewać Mu na głos moją synowską wdzięczność. Jestem przekonany, że w każdej okoliczności możemy i powinniśmy ufać Panu, a ja bardzo liczę na Niego. Droga kapłaństwa, na którą wkraczam, jest na całe życie. Coraz bardziej będę potrzebował Bożej siły, żeby móc głosić Jezusa wszystkim braciom i siostrom. Niech będzie błogosławione Jego święte Imię za wszystko, co uczynił w moim życiu. Dziękując Panu nie zapominam o tych wszystkich, których postawił na mojej drodze do Niego. Nie chcę wymieniać żadnego nazwiska z obawy, że kogoś pominę, ale Pan ich zna. Jestem wdzięczny również mieszkańcom tej parafii, która przyjmuje moje święcenia i mam pewność, że Bóg wynagrodzi im po stokroć. Niech wszyscy będą błogosławieni w Panu.

Wywiad przeprowadził: Henri Gondo
Tłum. Marta Kupiec (Pallotyński Sekretariat Misyjny)