WYBRZEŻE KOŚCI SŁONIOWEJ: Święcenia i prymicje w parafii St-Sauveur-Misericordieux w Yopougon (1)
W Wieczerniku - Pójść za głosem serca
Kilka godzin przed otrzymaniem święceń kapłańskich diakon Pierre Dibi Koffi SAC spotkał się w zaciszu plebani z redakcją „Au Cenacle” (W Wieczerniku). Zazwyczaj energiczny, ale dobroduszny i przyzwyczajony do pogawędek, tym razem wypowiadał się bardzo oszczędnie. Czyżby stres? Z pewnością nie! Za kilka godzin miało się spełnić jego długo oczekiwane marzenie. W tak wyjątkowym momencie lepiej zamilknąć i ustąpić miejsca Bogu, pochylić głowę w dziękczynieniu. Redakcji „Au Cenacle” udało się jednak skłonić diakona do zwierzeń i odpowiedzi na kilka pytań.
AC: Proszę przedstawić się bliżej naszym Czytelnikom i opowiedzieć jak narodziło się powołanie do życia w kapłaństwie.
Dk. Pierre Dibi Koffi: Nazywam się Pierre Dibi Koffi, pochodzę z rodziny katolickiej, ale mój ojciec katolik jest niepraktykujący. Urodziłem się jako siódme dziecko w rodzinie, mam pięć sióstr i trzech braci. Po ukończeniu szkoły ponadpodstawowej w 2001 r. wstąpiłem do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Pallotyni). Odbyłem Postulat w Demokratycznej Republice Konga, a następnie Nowicjat w Rwandzie. Filozofię studiowałem w Kamerunie, a teologię na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Bardzo trudno jest mówić o powołaniu, ponieważ każde pochodzi od Boga w określonym momencie życia. Bóg wkracza i powierza szczególną misję. Myślę, że tak właśnie było w moim przypadku i dlatego nie jestem w stanie tego bardziej wyjaśnić.
AC: Dlaczego wybrał Diakon Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego?
Dk. Pierre Dibi Koffi: Bóg, który powołuje, pokazuje również drogę, którą należy kroczyć, to znaczy miejsce, w którym można się spełnić. To nie ja wybrałem tę wspólnotę, lecz Bóg mnie do niej poprowadził. Zgromadzenie Księży i Braci Pallotynów założył św. Wincenty Pallotti. Można powiedzieć, że dziś jest ono nowym natchnieniem dla Kościoła, pozwalającym ludowi Bożemu urzeczywistniać jedność poprzez skuteczne apostolstwo, czerpiące ze źródła Bożej Miłości objawionej w Jezusie, ponieważ „miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5,14).
AC: Za chwilę zostanie Diakon wyświęcony na kapłana Jezusa Chrystusa. Co czuje się przed tak ważnym wydarzeniem?
Dk. Pierre Dibi Koffi: Doświadczam uczucia wdzięczności wobec Boga, który zechciał przyłączyć mnie do posługi swojego Syna, ponieważ On sam nas wybiera – nie dla zasług, ale jako narzędzie dla potrzeb Kościoła. Nie wiem, czym się kierował, wybierając mnie, ponieważ nie mam żadnej zasługi. Jestem tylko „sługą nieużytecznym”, który powiedział „TAK” na wezwanie Boga i stara się robić to, co powinien.
AC: Jaki apel skierowałby Diakon do młodych ludzi szukających powołania?
Dk. Pierre Dibi Koffi: Prosiłbym ich, aby mieli oczy wpatrzone w Pana i prosili Go, aby im pomógł odnaleźć drogę. Niech słuchają przede wszystkim głosu serca, ponieważ tam ukryty jest głos Pana.
AC: Jaka więź łączy Diakona ze wspólnotą parafialną?
Dk. Pierre Dibi Koffi: Jestem wzruszony świadectwem miłości, jaka mnie otoczyła. Nigdy wspólnota parafialna nie okazała tyle entuzjazmu z powodu święceń kapłańskich. Od kiedy je ogłoszono, wszyscy chrześcijanie z parafii Miłosierdzia Bożego w Yopougon poczuli, że to ich osobiście dotyczy, a ich zaangażowanie jest nadzwyczajne. Zdaję sobie sprawę, że mam miejsce w sercu każdego z nich i jednocześnie czuję się z tego powodu bardzo dumny. Jestem poruszony, widząc, że wszyscy zadają sobie z mojego powodu tyle trudu. Już teraz wyrażam wdzięczność każdemu parafianinowi. Dziękuję również moim przełożonym, w pierwszej kolejności tym, którzy przyjechali na moje święcenia z Polski. Składam podziękowania księdzu proboszczowi i księdzu Théodore Bahishy, których wsparcie, rady i opinie znaczyły dla mnie wiele, jeśli chodzi o przyjęcie mnie do wspólnoty pallotyńskiej.
Moje ostatnie spojrzenie kieruję ku Bogu. On jest Alfą i Omegą, wszystko od Niego pochodzi i wszystko do Niego zmierza. Niech będzie błogosławiony za radość, jaką nam daje, kiedy celebrujemy Jego miłość tego dnia. Niech cała chwała powraca do Niego, co wyrażam w mojej dewizie życiowej „Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie”. (1 Kor 10,31).
| « poprzednia | następna » |
|---|